خط آخر -

روشن تر از خاموشی

این هم یک شعر خیلی نو ! نه از سروده های جناب الف بامداد و نه شاهکار مدعیان نو پردازی همین سالها . متعلق است به بایزید بسطامی .

تصویر بالا هم نمایی است از مقبره اش .

روشن تر از خاموشی ، چراغی ندیدم

و سخنی ، به از بی سخنی نشنیدم

ساکن سرای سکوت شدم

و صدره صابری در پوشیدم

مرغی گشتم

چسم او از یگانگی

پر او، از همیشگی

در هوای بی چگونگی ، می پریدم

کاسه ای بیاشامیدم که هرگز ، تا ابد

از تشنگی او سیراب نشدم

بایزید بسطامی

قرن سوم هجری